Achilles

Acheron2 mit. 1. legendarna rzeka w Hadesie, z dopływami Perifiegeton i Kokytos. U późniejszych pisarzy nazwa A. używana jako synonim świata podziemnego. 2. syn Słońca i Ziemi;

zamieniony w rzekę dostarczał wody Tytanom walczącym z Zeusem.

Acherusia palus dziś Lago Fusaro; błotniste jezioro w pobliżu Cumae w Kampanii, uważane za jedno z wejść do świata podziemnego.

Achillas dostojnik wojskowy króla egipskiego, Ptolemeusza Dionizjosa; doradził skrytobójcze zamordowanie Pompejusza, walczył w wojnie aleksandryjskiej z Cezarem, zginął w r. 47 p.n.e.

Achilles (gr. Achilleus) mit. pierwotnie bóstwo rzeczne, w mitach późniejszych syn Peleusa i bogini morskiej, Tetydy. Młodzieńczy, nieustraszony wódz Mynnidonów jest jednym z głównych bohaterów Iliady. Matka kąpała go w niemowlęctwie w wodach Styksu, dzięki czemu ciało jego z wyjątkiem pięty, za którą trzymała go w czasie kąpieli, stało się odporne na wszystkie ciosy. W to właśnie miejsce został trafiony śmiertelnie strzałą Parysa, skierowaną przez Apollina; stąd pięta Achillesa, przenośnie słaba strona.